Για "μυστικά άρθρα" στην Συνθήκη της Λοζάνης του 1923 μιλάει το αμερικανικό Foreign Policy!

ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΝ" 100 ΧΡΟΝΙΑ ΙΣΧΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ "ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ" ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ!

Σε άρθρο-σοκ με τίτλο «Notes on a Turkish Conspiracy» στο FOREIGN POLICY ο Nicholas Danforth υποτηρίζει ότι υπάρχει περίπτωση η Συνθήκη της Λοζάνης του 1923 να περιλαμβάνει μυστική ρήτρα που ορίζει ως τέλος της ισχύος της το 2023 και προβλέπει μία σειρά γεωπολιτικών ρυθμίσεων που θα προκαλέσουν έκρηξη σε ολόκληρη την περιοχή μας!
Το άρθρο καταγράφει τους ισχυρισμούς κύκλων της Τουρκίας ότι υπάρχουν μυστικά άρθρα που υπέγραψαν Τούρκοι και Βρετανοί διπλωμάτες στην Λοζάνη πριν από έναν περίπου αιώνα και στα οποία αναφέρεται ότι η περιοχή της ελληνικής Δυτικής Θράκης θα επιστρέψει στην Τουρκία, μαζί με περιοχές ου σημερινού Ιράκ, όπως η Μοσούλη!
Ο αρθρογράφος, υπογραμμίζει ότι η Συνθήκη της Λοζάνης δεν γνωρίζει να περιλαμβάνει κανένα μυστικό άρθρο για λήξη της ισχύος της αλλά είναι υπάρχουν πολλοί στην Τουρκία, κυβερνητικοί αξιωματούχοι και άνθρωποι γύρω από τον Ρ.Τ.Ερντογάν που υποστηρίζουν ότι με τη λήξη της Συνθήκης της Λοζάνης η Τουρκία αποκτά τη δυνατότητα αποκατάστασης των συνόρων τόσο προς τα δυτικά όσο και προς τα νιοτιοανατολικά ανακαταλαμβάνοντας περιοχές όπως η Μοσούλη και η Δυτική Θράκης.

http://www.slate.com/articles/video/video/2014/09/subliminal_messages_in_corporate_logos_fedex_amazon_and_more_cues_video.html

Έτσι σώζει τους Έλληνες ο Σαμαράς… Επαναφέρει το θέμα των ειδικών οικονομικών ζωνών… Θέλει τον Έλληνα σκλάβο…

”Διερευνούμε την δυνατότητα δημιουργίας ειδικών οικονομικών ζωνών”… Το αποκάλυψε ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς στην ομιλία του στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης… Έτσι σκέφτεται ο Πρωθυπουργός να σώσει οικονομικά τους Έλληνες πολίτες… Μετατρέποντας τους σε σκλάβους… Κινείται σκόπιμα και δόλια, όπως επιτάσσουν τα μεγάλα αφεντικά…

Το ζήτημα της δημιουργίας/λειτουργίας Ειδικών Οικονομικών Ζωνών ανοίγει και πάλι λοιπόν ο Σαμαράς… Αυτός ο μεγάλος «Έλληνας» Πολιτικός…

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ…

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ιδιαίτερα η Γερμανία –σε αγαστή συνεργασία τόσο με την νυν όσο και με τις πρώην μνημονιακές κυβερνήσεις- φαίνεται να επικεντρώνουν τους σχεδιασμούς τους, πέραν των άλλων, στον κατακερματισμό της χώρας σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, με ελάχιστη ή μηδενική φορολογία, με εργασιακές σχέσεις arbeitslagern (στρατόπεδα εργασίας) και πολεοδομικούς κανόνες ανύπαρκτους. Το «καρότο» είναι η διακήρυξη του Βερολίνου ότι μέσα στις ζώνες διαμορφώνεται ένα περιβάλλον για προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων που «θα ευνοήσουν την οικονομία της χώρας και θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας». Αυτό, όμως, που ουσιαστικά δημιουργείται είναι περιοχές κερδοφορίας του ξένου κεφαλαίου, με εργασιακές συνθήκες Ασίας και μηδενικά σχεδόν οφέλη για την εγχώρια οικονομία.

ΟΙ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ 2011!!!

Ο ΠΟΡΟΣΕΝΚΟ ΠΗΡΕ ΟΔΗΓΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΗ ΤΗΣ “ΝΕΑΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ”, G. SOROS

Στην επίσημη ιστοσελίδα της “Προεδρίας της Ουκρανίας” αναρτήθηκε χθες το βράδυ ανακοίνωση  τηλεφωνικής επικοινωνίας Ποροσένκο και Georges Soros. Η ανακοίνωση χαρακτηρίζει τον πολυεκατομυριούχο ως “έναν φιλάνθρωπο διεθνούς εμβέλειας”.

Δ Πορφύρης/Π Σταφυλά

Ο Soros  μέσα από την πολυετή δράση των αδρά χρηματοδοτούμενων ΜΚΟ Open Society και  Renaissance , και το ειδικό πρόγραμμα Stand with Ukraine “έχει συμβάλλει τα μέγιστα στο σημερινό εκδημοκρατισμό της Ουκρανίας υποστηρίζοντας αυτούς που υπέφεραν από την κρατική καταπίεση”.

Ο Ποροσένκο , ως μη αγνώμων άνθρωπος, “εξέφρασε στον Σόρο, τις θερμές του ευχαριστίες για την υποστήριξη της δημοκρατικής πορείας της Ουκρανίας”. Ειδικότερα εξήρε το έργο του ΔΝΤ  το οποίο μεταξύ άλλων προβλέπει και την συμμετοχή συμβουλευτικών ομάδων για την προώθηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων (ιδρύματα και ΜΚΟ του Σόρος).

 Poroshenko και  George Soros συζήτησαν περεταίρω και για την εφαρμογή ενός διεθνούς χρηματοδοτικού μηχανισμού που θα προσελκύσει νέους επενδυτές στην Ουκρανία (το γνωστό οικονομικό ανεκπλήρωτο όραμα) , την αντιμετώπιση του κινδύνου μιας κρίσης του χρηματοπιστωτικού τομέα  και την οικονομική ανάκαμψη.

Οι ισχυροί ξανασχεδιάζουν τον κόσμο

  par Halimi Serge , [Παπακριβόπουλος Βασίλης (μτφ)]

 

Ο αμερικανικός αετός τής απόλυτης ελευθερίας των οικονομικών ανταλλαγών διασχίζει τον Ατλαντικό για να επιτεθεί στο κοπάδι με τα απροστάτευτα ευρωπαϊκά αρνάκια. Αυτή η εικόνα εισέβαλε στον δημόσιο διάλογο που προηγήθηκε των ευρωπαϊκών εκλογών. Όσο κι αν η παρομοίωση είναι εντυπωσιακή, είναι πολιτικά επικίνδυνη.

Από τη μια πλευρά, δεν μας επιτρέπει να κατανοήσουμε ότι, και στις Ηνωμένες Πολιτείες επίσης, οι τοπικές συλλογικότητες μπορεί να βρεθούν αύριο αντιμέτωπες με τον εξής κίνδυνο : οι νέες νεοφιλελεύθερες προδιαγραφές ενδέχεται να τους απαγορεύσουν τη λήψη μέτρων για την προστασία τής απασχόλησης, του περιβάλλοντος ή της υγείας. Από την άλλη πλευρά, έχει ως αποτέλεσμα να διαφεύγουν της προσοχής μας οι περιπτώσεις ευρωπαϊκών εταιρειών –γαλλικών, όπως η Veolia, γερμανικών, όπως η Siemens- οι οποίες ανυπομονούν εξίσου με τις αμερικανικές πολυεθνικές να σύρουν ενώπιον της Δικαιοσύνης τα κράτη που θα τολμούσαν να κάνουν την απερισκεψία να απειλήσουν τα κέρδη τους. Τέλος, παραγνωρίζει τον ρόλο των θεσμών και των κυβερνήσεων της Γηραιάς Ηπείρου στη δημιουργία μιας ζώνης ελεύθερων ανταλλαγών στη δική της επικράτεια.

Συνεπώς, η κινητοποίηση ενάντια στη Μεγάλη Διατλαντική Αγορά (ΜΔΑ) δεν πρέπει να στρέφεται ενάντια σε μια συγκεκριμένη χώρα, ούτε καν ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το διακύβευμα του αγώνα είναι ταυτόχρονα πολύ ευρύτερο και πολύ πιο φιλόδοξο, αφορά τα νέα προνόμια που απαιτούν οι επενδυτές από όλες τις χώρες, ίσως για να αντισταθμίσουν τις επιπτώσεις τής κρίσης που αυτοί οι ίδιοι δημιούργησαν. Εάν η μάχη ενάντια στη συνθήκη δοθεί σε πλανητικό επίπεδο με επιτυχία, θα μπορούσε να καταστήσει δυνατή την ενίσχυση και την εδραίωση όλων των μορφών διεθνούς δημοκρατικής αλληλεγγύης, οι οποίες σήμερα υστερούν σε σχέση με την αλληλεγγύη που παρατηρείται ανάμεσα στις δυνάμεις του κεφαλαίου.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, καλό θα ήταν να δυσπιστούμε απέναντι στα ζευγάρια τα οποία κάποιοι μας παρουσιάζουν ως αιώνια και αδιάρρηκτα ενωμένα. Αυτό ισχύει, τόσο για το ζευγάρι τού προστατευτισμού και του προοδευτισμού, όσο και για εκείνο τής δημοκρατίας και του ανοίγματος των συνόρων. Πράγματι, η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι εμπορικές πολιτικές δεν είναι αξεδιάλυτα συνυφασμένες με ένα συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο [1]. Στα μέσα τού 19ου αιώνα, ο Γάλλος αυτοκράτορας Ναπολέων Γ’ πάντρεψε ωραιότατα το αυταρχικό κράτος με την ελευθερία των εμπορικών ανταλλαγών. Περίπου την ίδια εποχή, στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ισχυριζόταν ότι ενδιαφέρεται για τους Αμερικανούς εργάτες, τη στιγμή που υπερασπιζόταν τα συμφέροντα των αμερικανικών τραστ των « ληστών βαρόνων » [2] που εκλιπαρούσαν για τη λήψη τελωνειακών προστατευτικών μέτρων [3]. Όπως ανέφεραν οι εκλογικές θέσεις τού κόμματος το 1884, « δεδομένου ότι το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα γεννήθηκε από το μίσος που μας προκαλεί η προσφυγή στην εργασία των δούλων, και από την επιθυμία να είναι όλοι οι άνθρωποι ελεύθεροι και ίσοι, αντιτίθεται απόλυτα στην ιδέα να βρεθούν οι Αμερικανοί εργαζόμενοι αντιμέτωποι με τον ανταγωνισμό οποιασδήποτε μορφής εργασίας που στηρίζεται στη δουλεία, τόσο στο εσωτερικό της Αμερικής, όσο και στο εξωτερικό [4]. » Ήδη από εκείνη την εποχή, η σκέψη όλων ήταν στραμμένη στους Κινέζους. Και πιο συγκεκριμένα, στις χιλιάδες Κινέζων εργατών που είχαν φέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες οι εταιρείες σιδηροδρόμων της Καλιφόρνιας, για να κατασκευάσουν τις γραμμές κάτω από συνθήκες που θύμιζαν κάτεργο και με μισθούς πείνας.